เรื่องเล่ารอบโลก storysphere888

  เธอโตมายังไง? ชิมาคุระ ชิโยโกะ เกิดปี 1938 เป็นเด็กขี้อายมากๆ เพราะตอนเด็กๆ เธอไปซื้อน้ำที่บ่อน้ำ แล้วหกล้มเข้าไปโดนขวดแตก บาดเจ็บที่แขนซ้ายหนักมาก หมอหลายที่บอกว่าต้องตัดแขน แต่แม่เธอร้องขอจนหมอยอมผ่าตัดเก็บไว้ แม้แขนจะเหลือแค่รอยแผลเป็นและไม่มีแรงจับอะไรได้ แม่คือทุกอย่าง 💕 เพราะเธอขี้อายมาก แม่เลยสอนเธอร้องเพลงตอนอาบน้ำด้วยกันทุกครั้ง เธอจะยิ้มได้ตอนร้องเพลงเท่านั้น โดยเฉพาะเพลง  "Ringou no Uta" (เพลงร้องลูกแอปเปิ้ล)"  พอเธอร้องเพลงได้เองเต็มๆ ครั้งแรก แม่มีความสุขมากๆ จนเธอจำไม่ลืมไปตลอดชีวิต ฝึกมารยาทจากแม่ 👩‍👧 ตอนเปิดตัวแล้ว แม่สอนเธอเรื่องมารยาทในวงการบันเทิงเข้มงวดมาก ตอนเจอโปรดิวเซอร์หนุ่ม เธอก็จัดให้เลย เช่น ตำหนิว่า "ทักทายไม่ถูก" ก่อนเลย ทำให้เขาเรียนรู้เรื่องมารยาทไปอีกเยอะ มาแรงกับเพลงแรก 🔥 ปี 1966 ตอนที่เธอแยกทางกับสามีแล้ว กลับบ้านไม่ได้ ดันโชว์ตัวกับเพลง  "Honki Kashira"  (ความจริงใจ) ซึ่งเป็นเพลงที่โปรดิวเซอร์หนุ่มเสนอ เธอก็มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้เขา สุดท้ายเพลงดังมาก! เรื่องบนเวที 🎭 ปี 1987  เธอตัดสินใจปฏิเสธ  Kōhaku Uta Ga...

    เรื่องของเธอมันเริ่มมาตั้งแต่ปี 2019  หลังจาก Koh Lee Peng ลาออกจากงานออฟฟิศ เพราะเจออุปสรรคเรื่องการเข้าถึง (accessibility) เธอเลยหันมาขายผ้าเช็ดหน้าที่บุกีตติงซิ่ง กรุงกัวลาลัมเปอร์ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนสะเทือนใจจริงๆ  คือคลิปล่าสุดที่เธอร้องไห้โฮ่งๆ กลางถนน ณ จุดเดิมที่เธอขายของ — คลิปนั้นมีคนดูเกินล้านวิว และก็ได้แต่คอมเมนต์เศร้าๆ กันเต็มไปหมด ข้อเท็จจริงที่น่าตกใจ:  - เธอเป็นนักกีฬาพาราลิมปิกที่คว้าเหรียญทองมาแล้ว 7 สมัย ในรายการ ASEAN Para Games - เธอนั่งรถเข็นเพราะสมองส่วนที่ควบคุมขาไม่ทำงาน (สมองพิการแต่กำเนิด) - แต่หลังเกษียณ เธอได้เงินสวัสดิการแค่ 450 ริงกิต/เดือน (ประมาณ 3,400 บาท) — ซึ่ง  ไม่พอจ่ายค่าเช่าบ้านหรือซ่อมรถเข็นไฟฟ้าด้วยซ้ำ ทางการบอกว่าช่วยแล้ว  แต่เธอปฏิเสธ (ซึ่งยังไม่มีคำชี้แจงชัดเจน) และยังไม่มีหน่วยงานไหนออกมาตอบรับผิดชอบ คนในคอมเมนต์บอกว่า  "เราซื้อผ้าเช็ดหน้าจากเธอดีกว่าให้เงินตรงๆ เพราะเธออยากสร้างรายได้เอง ไม่ใช่รับทาน" สรุป:  คนที่เคยเป็นระดับแชมป์ สุดท้ายต้องมาขายผ้าเช็ดหน้าเพื่อยืนยัน แล้วระบบยังไม่ยกนิ้วใ...